Hamnet
Directed by Chloe Zhao · Jessie Buckley, Paul Mescal, Emily Watson
Historical Drama · 2025-12-05
“Een prachtige, onberispelijk gespeelde hartverscheuringsmachine die precies weet welk traankanaal te raken, en het vervolgens twee uur lang perst met een dood elfjarig kind als hefboom en een rij trofeeën als uitkomst.”
Chloe Zhao nam Maggie O'Farrells roman uit 2020, ging zitten en schreef het scenario samen met de schrijfster zelf, en veranderde het in twee uur van het mooiste ingestopte verdriet dat geld kan kopen. Het verhaal is eenvoudig en meedogenloos: William Shakespeare, zijn vrouw Agnes Hathaway, en de dood van hun elfjarig zoontje Hamnet. Het had premiere op Telluride op 29 augustus 2025, ging breed uit met Focus Features op 5 december, en is nu in juli 2026 op Netflix beland, wat betekent dat de film die speciaal was ontworpen om één art-housepubliek te laten huilen nu officieel geclaimd is om de hele planeet dezelfde dinsdagnacht aan het huilen te maken.
En krediet waar het toekomt, want het huilen wordt volledig verdiend door de cast. Jessie Buckley speelt verdriet niet zozeer als dat ze er een autopsie op uitvoert, en de Golden Globe voor Beste Actrices plus de Best Motion Picture Drama-overwinning van de film zijn het minste wat het seizoen haar kan geven. Paul Mescal staat er naast, doet het stille, gebroken ding dat hij beter doet dan bijna iemand anders, dus je betrapt de hoofdrollers nooit erop dat ze ernaar graaien. Zhao schiet het hele ding als een kaarslicht olieverfschilderij dat af en toe herinnert dat het adem moet halen, en het resultaat is precies zo verwoestend en katartisch als elke recensie beloofde. Op pure vakmanschap is dit prachtig, volwassen filmwerk.
Hier is het addertje onder het gras. Deze film weet precies welk traankanaal hij wil, loopt er recht naartoe, en leunt er voor de volle speelduur op, en de hefboom die hij maar blijft trekken is een dood kind. De critici die het Shakespeare fanfic noemden, hadden niet helemaal ongelijk: het is prestigieus verdriefstoerisme, onberispelijk en verstikkend, een film zo zeker van zijn eigen diepzinnigheid dat het nooit een onmooi frame riskeert. Je zult huilen, en daarna voel je je misschien een klein beetje gebruikt, zoals je je voelt wanneer een goochelaar je het kunstje steeds opnieuw laat zien. Het is werkelijk een bewegende film en tegelijkertijd een schaamteloze machine, en Sally kan het niet helemaal vergeven dat het zo erg goed is in beide.
- 01
Jessie Buckley, een Golden Globe voor Beste Actrices die de film zelf nauwelijks kan waarmaken, verdriet dat van binnenuit gespeeld wordt.
- 02
Paul Mescal die elk fluisteren evenaart, zodat het centrale huwelijk nooit in het melodrama kantelt.
- 03
Zhao's vakmanschap: elk kaarsverligt frame ziet eruit als een schilderij dat voor een fortuin zou verkopen, en de periode wereld voelt geleefd in plaats van in scene gezet.
- 04
Het verdient zijn katharsis eerlijk door prestatie, daarom is de Best Motion Picture Drama-overwinning geen toeval.
- 01
Subtiliteit: het vindt de treurigste mogelijke noot vroeg en houdt deze twee uur vast zonder je ooit los te laten.
- 02
De techniek is zichtbaar, en je kunt voelen dat elk toneel is gekalibreerd om tranen te ontlokken, de dood van een elfjarig kind als emotionele hefboom ingezet.
- 03
Het vermengt mooi zijn met levend zijn, dus verstikkende perfectie staat soms waar een puls zou moeten zijn.
- 04
De beschuldiging van Shakespeare fanfic klopt: het aanbidt zijn onderwerp zo hard dat het vergeet je te verrassen.
Iedereen die opzettelijk verwoest wil worden door twee buitengewone prestaties en er niets op tegen heeft dat de film precies weet wat het met hen doet.
Iedereen die allergisch is voor prestige verdriet, dood-kind drama, of een film die zijn eigen diepzinnigheid als onherroepelijke conclusie behandelt.
Zes maanden lang was dit een chirurgisch nauwkeurig For Your Consideration-operatie: de smakelijke posters, de Telluride-stilte, de trofee-vormige advertentieaankopen, alles fluisterend het woord important op een frequentie die alleen award-stemmers kunnen horen. Het werkte, de Golden Globes volgden braaf, en nu is dezelfde verwoestende studie van verdriet en verlies stilletjes omgepakt als je gezellige Netflix-dinsdag, een thumbnail tussen een true crime-documentaire en een datingprogramma. Dat is de hele truc: verkoop de wereld een twee uur durend gekwel over een dood elfjarig kind als prestige in december, en verpak het vervolgens in juli als troostinhoud. Sally respecteert de zet, maar een geoliede huluilmachine een diepe meditatie over verlies noemen maakt het apparaat niet minder tot een apparaat.
Your website, CV, or whatever you made. I'll roast that too.
A full teardown from €2,99. No mercy.