The Verdict
Je nam een tienerfeestspel, dat ene waarin iemand stiekem de moordenaar is, en je liet echte lichamen vallen tijdens een orkaan terwijl een kliek onuitstaanbare rijke kinderen elkaar aanvalt. Die premisse is een geladen wapen, en je weet precies waar je op richt: niet op een gemaskerde slasher, maar op clout-cultuur, performatief therapietaaltje en de manier waarop deze mensen woorden als gaslighting bewapenen voordat ze ooit een mes oppakken. De satire heeft tanden.
Je echte special effect is het ensemble. Rachel Sennott in het bijzonder loopt weg met het hele zinkende huis, en de komische timing van de cast is scherp genoeg dat de doden bijna als clous voelen. A24 gaf bescheiden uit en je bracht zo'n veertien miljoen terug, wat voor een Gen-Z slashersatire volledig gebouwd op vibes en venijn een respectabele opbrengst is. Het villen van een zelfgeobsedeerde generatie is de motor, en hij ronkt.
Maar hier struikel je. Een whodunit moet ook echt whodunitten, en die van jou is dun. Critici genoten van de geestigheid en ik ook, maar het mysterie onder de grappen voelt als een bijzaak, een leveringssysteem voor de comedy in plaats van een puzzel die zijn einde verdient. Wanneer de lichten aangaan herinner je je de sneren, niet de onthulling. Je bouwde een briljante satire in een slasherkostuum, en het kostuum is een beetje flinterdun. De lichtpunt: de satire is zo goed dat je de naden bijna niet ziet.
What it nails
- ▲Een vlijmscherp komisch ensemble, met Rachel Sennott als uitblinker, dat de hele film draagt.
- ▲Clout-cultuur, performatieve wokeness en Gen-Z zelfobsessie villen met echte bite.
- ▲Een vertrouwd feestspel omtoveren tot een gespannen, claustrofobische orkaan-slasherhaak.
- ▲Een lean A24-budget dat zo'n veertien miljoen aan opbrengst tot een cultureel moment maakte.
What it botches
- ▼Het onderliggende whodunit-mysterie is dun en voelt secundair aan de grappen.
- ▼Personages zijn met opzet geschreven om onuitstaanbaar te zijn, wat kan slijten op kijkers die iemand zoeken om voor te juichen.
- ▼De satire is zo dominant dat de horrorspanning vaak op de achterbank belandt.
- ▼Het einde landt als een clou meer dan als een uitbetaling van een echt mysterie.
Who it's for
Je houdt van deze film als je een venijnige, zeer-online comedy wilt die een slasher gebruikt als excuus om een hele generatie te roosteren, met een ensemble op volle toeren.
Who should skip
Sla hem over als je een strak geplot moordmysterie nodig hebt, personages echt wilt mogen, of geen geduld hebt voor ironische groepschat-humor.
The whole story lives on the hub