Nioh 3

Nioh 3's grootste gok is de open-world-pivot, en tegen alle verwachtingen in betaalt het zich uit. Team Ninja nam het genadeloze gevecht en ki-pulse-systeem dat de serie definieerde en dropte het in een uitgestrekt feodaal Japan dat zijn omvang daadwerkelijk rechtvaardigt. Elke regio voelt handgemaakt in plaats van procedureel opgevuld, en de yokai-ontmoetingen verspreid over de kaart zijn ontworpen met dezelfde sadistische precisie als de bossgevechten. Dit is geen open wereld met soulslike-gevecht erop geplakt. Het is een soulslike die toevallig een wereld groeide die exploratie waard is.

Het gevecht is nog steeds de ster. Nioh's stancesysteem keert terug met nieuwe wapentypes en een verfijnd ki-managementsysteem dat agressief spelen beloont zonder je onoverwinnelijk te laten voelen. Bossgevechten zijn meerfasige nachtmerries die meesterschap van elke mechaniek eisen, en het co-opsysteem maakt zelfs de moeilijkste ontmoetingen haalbaar zonder ze te trivialiseren. Team Ninja begrijpt dat moeilijkheid een ontwerptool is, geen marketingpunt, en dat is zichtbaar in elke ontmoeting. Door 94% van de critici aanbevolen op OpenCritic, met goede reden.

Waar de open wereld happert is in het bindweefsel tussen de hoogtepunten. Sommige traversal voelt als opvulling: rennen door prachtige maar mechanisch lege velden om de volgende shrine of boss te bereiken. Het lootsysteem, hoewel diep, grenst aan overweldigend met het schiere volume aan drops, en inventarisbeheer wordt een karwei in het late spel. En hoewel het verslaan van Nioh 2's Metacritic-score met een 86 een overwinning is, herinnert de originele Nioh's 88 je eraan dat soms strakker beter is. Maar dit zijn muggen ziften in wat verder het meest ambitieuze en geslaagde deel in de serie is.