NBA The Run

Negentien jaar lang was arcade basketbal een lijk. NBA Street stierf stilletjes eind jaren 2000, NBA Jam kreeg een nostalgische toegift en daarna niets, en het hele genre werd opgeslokt door NBA 2K, een jaarlijkse simulatie die prachtig speelt en monetiseert als een gokautomaat in een basketbalshirt. Dus toen een kleine studio genaamd Play by Play, bemand door EA Sports veteranen die duidelijk nog NBA Street spiergeheugen hebben, op 9 juni NBA The Run uitbracht voor 30 dollar op PS5, Xbox en Steam, was het minder een lancering en meer een ontsnapping. Drie tegen drie, boven de ring, rollback netcode, crossplay, 32 echte NBA spelers op dag een, en de belofte dat er nooit microtransacties komen. In een genre geleid door een bedrijf dat je twee keer laat betalen voor het voorrecht te bestaan, is die belofte alleen al een statement.

En het gekke is dat het ook echt zo goed speelt als de pitch. Elke run is een knockouttoernooi in vier rondes op streetball courts met willekeurige regels, dus elke match is erop of eronder en geen twee runs voelen hetzelfde. De besturing is snel en leesbaar, de dunks zijn absurd op de juiste manier, de ankle breakers landen met die oude NBA Street voldoening, en de rollback netcode betekent dat online echt werkt in plaats van te veranderen in een lag aanval. Critici merkten het: een Metacritic in de negentig vanaf de start, het soort lof dat arcade sportgames niet meer hebben geroken sinds het genre nog leefde. Dit is een klein team dat precies wist welk gevoel het najoeg en het in de eerste sprint te pakken kreeg.

Maar hier komt de cynische zonzijde, want die is er altijd. Dezelfde loop die de eerste paar uur elektrisch maakt, begint daarna dunner te worden. Het is heerlijk leuk in vlagen en merkbaar repetitief in marathons, en de dag een Steam reviews staan op overwegend positief in plaats van extatisch, juist omdat de mensen die het het hardst grinden het plafond het snelst raken. Er is nog geen diepe carrièremodus of de roster omvang om een hardcore speler een heel seizoen te voeden. Maar dat is een contentprobleem, geen designprobleem, en content is het enige dat een live game kan toevoegen. Het skelet hier is het beste dat arcade basketbal heeft gevoeld sinds het genre zogenaamd stierf, en het is gebouwd door mensen die weigerden 2K de hele sport te laten bezitten. Dat is veel meer waard dan weer een jaar MyTeam pakketten.