Indiana Jones and the Great Circle

Gesitueerd tussen Raiders of the Lost Ark en The Last Crusade stuurt The Great Circle Indy van het Vaticaan naar Gizeh naar de Himalaya naar Shanghai, op jacht naar naziarheoloog Emmerich Voss door oude locaties die een mysterieuze 'Grote Cirkel' rond de aardbol vormen. MachineGames, de studio achter de moderne Wolfenstein-games, brengt hun eerstepersoonsexpertise naar een franchise waarvan de meeste mensen vergeten waren dat die games had. Het resultaat is een wereldomspannend avontuur dat oprecht het gevoel van een Indiana Jones-film vangt, compleet met het zweepzwaaien, puzzeloplossen en geimproviseerd gevecht dat het personage definieert.

Het leveldesign wisselt af tussen lineaire verhaalsecties en grotere sandboxgebieden. Vaticaanstad, de piramides van Gizeh, de ruines van Sukhothai, elk gevuld met geheimen, zijquests en omgevingspuzzels. De zweep dient als zowel traversaltool als gevechtswapen, en MachineGames' nadruk op geimproviseerd meleegevecht boven vuurwapengebruik verkoopt de fantasie perfect. Indy grijpt naar een koekenpan voordat hij naar een pistool grijpt, en dat is precies juist. De camera uit de filmserie verschijnt als hintsysteem, en de aansteker verlicht donkere gebieden op een manier die spanning toevoegt zonder gimmicky te zijn.

Het eersteperspectiefperspectief zal verdeeldheid zaaien. Sommige spelers zullen er nooit volledig aan wennen om Indy niet te zien, zelfs met de derdepersoonsscenes en zweepzwaaisequenties. De stealthsecties voelen soms alsof ze in een ander spel thuishoren, en de AI kan komisch onoplettend of oneerlijk scherp zijn zonder middenweg. Maar MachineGames' eerbied voor het bronmateriaal schijnt door elk frame, en het spel verdiende zijn plek als de hoogst beoordeelde Xbox-console-exclusive van 2024. Gelijkgespeeld met Raiders of the Lost Ark op Metacritic. Niet slecht voor een videogameverfilming.