Damon and Baby

Damon and Baby is Arc System Works die buiten hun vechtgamecomfortzone stapt, en dat is op zowel de beste als de slechtste manieren zichtbaar. Het uitgangspunt is verrukkelijk: een wereld waar demonen, engelen en monsters gewoon normale buren zijn, en je partner een letterlijke demonenbaby is die op je rug gebonden zit. Het characterdesign heeft Arc Sys's kenmerkende flair, de wereldopbouw is eigenaardig genoeg om je nieuwsgierig te houden, en er is een oprechte charme onder de chaos. Een demonische verzekeringsagent? Een vampiermafioso die in een vleermuis verandert? Een engelachtige kok? Dit is Arc Sys die plezier heeft, en het is aanstekelijk.

Het twin-stick schieten zelf is solide. Wapens mixen om door vijandgolven te maaien voelt bevredigend, en wanneer het spel zijn ritme vindt, is het een oprecht leuke tijd. Maar het ritme breekt constant. Het checkpointsysteem is bijna komisch genadeloos. Je slaat op bij specifieke stoelen verspreid door de wereld, en sterven ertussenin betekent hele secties opnieuw doen, inclusief bossgevechten. In 2026 is een checkpointsysteem deze agressief geen 'hardcore.' Het is een ontwerpfout die een moeilijkheidsbadge draagt.

De herhaling treedt sneller in dan zou moeten voor een spel met zoveel persoonlijkheid. Vijandenvariatie houdt het tempo van de lengte van het spel niet bij, gevechtsontmoetingen beginnen eentonig aan te voelen tegen het middenpunt, en sommige mechanische keuzes voelen onuitgewerkt. Het is een charmante verrassing die niet helemaal de diepte heeft om zichzelf te onderhouden. Als Arc Sys's eerste echte poging tot iets buiten het vechtgenre toont het belofte. Als zelfstandige twin-stick shooter die concurreert om je tijd, is het een leuk weekendhuurtje dat niet helemaal een permanente plek op de harde schijf verdient.