Borderlands 4

Borderlands 4 brengt je naar Kairos, een planeet geregeerd door een dictator genaamd de Timekeeper, waar je je aansluit bij het Crimson Verzet als een van vier nieuwe Vault Hunters in een naadloze open wereld zonder laadschermen. Op papier is dit alles waar fans om vroegen. In de praktijk is het Borderlands die zijn best doet om een moderne looter shooter na te bootsen terwijl het nog steeds vasthoudt aan humor die piekte in 2012. De grappling hook-traversal is oprecht leuk, en Kairos verkennen zonder een enkel laadscherm is indrukwekkende tech. Maar indrukwekkende tech maskeert niet het feit dat het script denkt dat harder schreeuwen dingen grappiger maakt.

De gunplay is waar Borderlands 4 echt levert. De lootpool is absurd op de beste manier, co-op voor maximaal vier spelers blijft de ideale manier om te spelen, en het moment-tot-moment schieten voelt strakker dan alles wat Gearbox eerder heeft uitgebracht. De Vault Hunter-klassen zijn goed gedifferentieerd, en de skilltrees bieden echte build-diversiteit. Als je in een groove zit, rennend, schietend, lootend, dan is het lastig om te beweren dat dit geen goede tijd is.

Maar de performanceproblemen zijn onvergeeflijk voor een release in 2025. Frame drops in drukke gebieden, texture pop-in die een last-gen titel te schande zou maken, en co-op desync die bossgevechten in diavoorstellingen verandert. Het verhaal struikelt het 'naderend einde van het universum'-territorium in met alle subtiliteit van een Torgue-explosie, en de Timekeeper is een schurk die denkt dat quirky zijn een persoonlijkheid is. Borderlands 2 had Handsome Jack. Borderlands 4 heeft... dit.