Hoe je een restaurantmenu schrijft (en hoe niet)
Een menu is een verkoopdocument dat zich voordoet als een gedicht, en de meeste lezen alsof een synoniemenwoordenboek een paniekaanval kreeg.
Je menu is de enige medewerker die met elke gast praat, zich nooit ziek meldt en stilletjes bepaalt of iemand het bijgerecht van 9 euro of het hoofdgerecht van 34 euro bestelt. De meeste uitbaters behandelen het als een bijzaak die de avond voor de dienst nog snel gedrukt wordt. Dat zie je.
The Full Truth
on Het dinermenu van een nieuwe bistro
Eenendertig gerechten, vier lettertypes en een 'signatuurjus van de chef' die op zes ervan opduikt, wat het minder een signatuur en meer een handschriftprobleem maakt.
- 01
Het is een muur, geen menu
CriticalEenendertig hoofdgerechten verdeeld over vijf vage categorieën betekent dat niemand het uitleest en iedereen automatisch de burger neemt. Snij terug naar twaalf gerechten die je vlekkeloos kunt uitvoeren en kijk hoe je gemiddelde bon stijgt in plaats van je afvalbak.
- 02
De prijskolom doet je sabotage voor je
CriticalRechts uitgelijnde euro's met stippellijntjes maken van de pagina een kostenspreadsheet, dus gasten kiezen op getal, niet op trek. Verweef de prijzen in de gerechtregel, laat het symbool vallen en laat het eten eerst verkopen.
- 03
Elk gerecht pocht, dus geen enkel doet het
NotableAls 'ambachtelijk', 'huisgemaakt' en 'signatuur' op bijna elke regel staan, betekenen de woorden niets meer en gaan ze niets meer zeggen. Bewaar het opscheppen voor de twee gerechten die het verdiend hebben en laat de rest op gewone zelfstandige naamwoorden staan.
In de pan gebakken ambachtelijke scharrelkippensupreme met een medley van seizoensgebonden lokaal geteelde groenten en signatuurjus van de chef ............ €24,00
Geroosterde kip, gegrilde prei, citroen-tijmjus 24
'Mama's beroemde' huisgemaakte rundvleeslasagne (Klantenfavoriet!) ............ €19,50
Rundvleeslasagne, langzaam gesmoorde schenkel, ragout van 24 uur 19
- 1Snij het menu van 31 naar 12 gerechten: houd wat verkoopt en wat je perfect kunt borden op een drukke zaterdag, schrap de rest.
- 2Schrap de prijskolom. Verwijder de eurosymbolen en stippellijntjes en zet elke prijs rustig aan het einde van zijn beschrijving.
- 3Audit de bijvoeglijke naamwoorden: gun jezelf tien pochwoorden over het hele menu en geef ze alleen uit waar de herkomst of techniek echt waar is.
- 4Voeg één ankergerecht toe dat 40 procent boven al het andere geprijsd is, en zet je hoofdgerecht met de hoogste marge er direct onder zodat het als de verstandige keuze leest.
That was a stranger's restaurant menu. Drop yours, I will go just as hard.
One coffee, from €2,99. No mercy.
Een menu is geen lijstje eten. Het is een rondleiding, een betoog en een prijsstrategie in een mooi lettertype. Goed gedaan verkoopt het de gerechten waar je geld aan verdient en begraaft het stilletjes de gerechten waar je dat niet aan doet. Slecht gedaan laat het een hongerig iemand zich dom voelen, en wie zich dom voelt bestelt de kip en komt nooit meer terug.
- 01Orden op hoe mensen echt kiezen, niet op de werkstations van je keuken. Hapjes, voorgerechten, hoofdgerechten, zoet. Een gast scant naar een reis, niet naar een spreadsheet van je mise en place.
- 02Veranker met één bewust duur gerecht zodat het gerecht dat je echt wilt verkopen er redelijk uitziet in vergelijking. De tomahawk van 48 euro bestaat om het varkensvlees van 26 euro te verkopen.
- 03Beschrijf de twee of drie dingen die er echt toe doen: het hoofdingrediënt, de techniek, de herkomst. 'Langzaam gegaard', 'huisgepekeld', 'van de boerderij verderop' verdienen hun inkt.
- 04Schrap de valutasymbolen en verweef de prijzen losjes in de beschrijving, niet in een nette kolom aan de rechterkant. Een kolom met cijfers maakt van je menu een prijsvergelijking.
- 05Snij een derde van het menu weg. Minder gerechten betekent verser product, snellere keuzes en een keuken die elke regel echt kan uitvoeren in plaats van er acht te faken.
- 47 gerechten opsommen 'zodat er voor iedereen wat is', wat garandeert dat de helft in de diepvries belandt en allemaal middelmatig zijn.
- Het stippellijntje dat elk gerecht aan zijn prijs koppelt, als een telefoonrekening uit de jaren 90, zodat het oog eerst de kosten leest en pas daarna het eten.
- Bijvoeglijke soep: 'in de pan gebakken ambachtelijke handgemaakte lokaal geteelde scharrel' voor het woord 'ei'. We snappen het. Het is een ei.
- Aanhalingstekens rond 'mama's' recept en de 'beroemde' burger. Niets schreeuwt zo huisgemaakt als leestekens die je smeken om het te geloven.
- Een clipart-pepertje als enige aanwijzing dat een gerecht pittig is, naast nul allergeneninfo, op een gelamineerd vel dat voor het laatst is bijgewerkt toen de euro werd ingevoerd.