The Witch

رابرت اگرز، با یک فیلم اول و یک چشم وسواسی برای دهه‌ی ۱۶۳۰ وارد شدی: دیالوگ کهن تحقیق‌شده، جزئیات دوره‌ای خفه‌کننده، دلهره‌ی نور شمع که مثل یک مستند فیلم‌برداری‌شده در جهنم حس می‌شود. جایزه‌ی کارگردانی ساندنس را بردی، آنیا تیلور-جوی را به یک حرفه پرتاب کردی، و یک بز به نام بلک فیلیپ را به یک نماد شیطانی فرهنگ عامه بدل کردی. برای یک فیلم اول، این یک میانگین ضربه‌ی غیرعادی است.

حالا اصطکاک. تماشاگران عمومی را دونیم کردی، و می‌دانستی خواهی کرد. مردم در انتظار یک سواری خانه‌جن‌زده با ترس ناگهانی وارد شدند و یک تراژدی آهسته و خفه‌کننده درباره‌ی پارانویای پیوریتن و فروپاشی خانواده گرفتند. این آن‌قدر یک نقص نیست که یک فیلتر، اما ارزش گفتن صریح دارد: صبر تو دیواری است که برخی بینندگان هرگز از آن بالا نمی‌روند. دیالوگ کهنی که منتقدان عاشقش بودند، تماشاگران معمولی را هم می‌گذارد در زمان واقعی ترجمه کنند به‌جای حس کردن پوسیدگی. اول هنری هستی، دوم ترسناک، و سردر سینما هرگز کاملاً هشدارشان نداد.

اینجا نکته‌ی روشن توست، و عظیم است: معیار آنچه ترسناکِ نزدیک‌به‌جریان‌اصلی می‌توانست باشد را از نو تنظیم کردی. دلهره همان ترس است. دقت دوره‌ای خودنمایی نیست، فضایی است که قتل را انجام می‌دهد. منتقدان به تو متااسکور ۸۴ دادند چون به سکوت، بازی و یک بز نر بیشتر از جلوه‌ی کامپیوتری اعتماد کردی. برای جمعیت پاپ‌کورن نیستی. برای کسانی هستی که ترسناکی می‌خواهند که زیر پوست برود و مدت‌ها پس از خاموش شدن شمع آنجا بماند.