The Black Phone

یک داستان کوتاه جو هیل برداشتی، از همان نوعی که بیشتر مردم آن را به یک قطعه‌ی ۲۰ دقیقه‌ای تبدیل می‌کنند، و آن را بدون اینکه درزها زیادی پیدا شوند به یک فیلم کامل کشیدی. این همان ترفندی است که بیشتر اقتباس‌ها را می‌شکند، و تو از آن گذشتی. ایده لاغر است: یک پسر دزدیده‌شده، یک زیرزمین عایق صدا، و یک تلفن قطع‌شده که با این حال زنگ می‌زند. به آن اعتماد کردی که یک فیلم را حمل کند، و گیشه می‌گوید حق با تو بود.

ایتن هاوک به‌عنوان گرَبِر کل ایده است، و خودت می‌دانستی. به یکی از قابل‌اعتمادترین چهره‌های گرم سینما یک نقاب و آرامش یک قاتل کودک دادی، و انتخاب خلاف‌نوع کار سنگین را انجام می‌دهد. نقش‌های اصلی جوان، میسون تیمز و مادلین مک‌گرا، فقط آنجا نیستند که تهدید شوند؛ قاب را نگه می‌دارند. به‌خصوص مک‌گرا فحش می‌دهد و خون‌ریزی می‌کند و می‌جنگد مثل بچه‌ای که پیش از دیدن تو واقعاً جهنم خانه را دیده.

جایی که می‌لرزی بافت پیونددهنده است. یک داستان کوتاه ادب دارد که پیش از اینکه مجبور به توضیح خود شود متوقف شود، و یک فیلم بلند ندارد. مکانیک ماورایی، زنگ خط شبح، کثیفی دوره‌ای: همه‌اش فضا کاری را می‌کند که گاهی داستان باید بکند. اما یک دنباله‌ی ۲۰۲۵ سبز شد، پس واضحاً به‌اندازه‌ی کافی مردم می‌خواستند تلفن را دوباره بردارند. یک برند از دلهره و یک گوشی شماره‌گیر ساختی، و این شعبده‌ی کوچکی نیست.