The Babadook

جنیفر کنت، فیلم اولت با حدود ۲ میلیون، حدود ۷ میلیون فروخت، و بعد بی‌سر‌و‌صدا به یکی از تأثیرگذارترین فیلم‌های ترسناک دوره‌اش بدل شد. این بخشی است که اهمیت دارد. هیولای کتاب‌پاپ‌آپ قلاب است، اما هر کسی که تماشایت کرد وحشت واقعی را می‌داند: این فیلمی درباره‌ی اندوه و افسردگی است که یک کلاه‌سیلندری پوشیده. اِسی دیویس به‌عنوان یک مادر مغلوب و سوگوار بازی‌ای چنان خام می‌دهد که تحسین بزرگی به دست آورد و کل فیلم را روی اعصاب فرسوده‌اش حمل می‌کند.

حالا نیش صادقانه. تکیه‌ی این‌چنین زیاد بر استعاره یعنی ترس‌های واقعی‌ات خویشتن‌دارند، و بخشی از جمعیت ترسناک می‌خواست هیولا بیشتر هیولایی کند. بچه، به‌طور طراحی، خسته‌کننده است که با او وقت بگذرانی، که نکته‌ی اصلی است و هم‌چنین یک آزمون استقامت واقعی برای تماشاگر. نمادگرایی‌ات قدرتمند است اما ظریف نیست: وقتی بابادوک در زیرزمین زندگی می‌کند، استعاره عملاً خودش را روایت می‌کند. یک درام روانشناختی هستی که گاهی لولوخورخوره را راه می‌دهد، و آن توازن بینندگانی را که صرفاً برای ترسیدن آمدند راضی نمی‌کند.

نکته‌ی روشن میراث توست، و عظیم است. ثابت کردی ترسناک می‌تواند صادق‌ترین ژانر برای حرف زدن درباره‌ی اندوه باشد، که یک هیولا می‌تواند یک اختلال خلقی باشد که یاد می‌گیری با آن زندگی کنی به‌جای شکست دادنش. منتقدان دقیقاً بابت همین به تو متااسکور ۸۶ دادند. و در عجیب‌ترین پیروزی تاریخ ترسناک، بابادوک کاملاً از فیلم فرار کرد تا به یک نماد مم افتخار LGBTQ بدل شود. فقط یک فیلم ترسناک نساختی. موجودی ساختی که از داستان خودش بزرگ‌تر شد، که همان رؤیاست.