Terrifier 3

یک اسلشر مستقل بدون رده‌بندی برداشتی، نشانه‌اش را روی کریسمس گرفتی، و با بودجه‌ای که حتی هزینه‌ی پذیرایی یک فیلم مارول را پوشش نمی‌دهد، تقریباً ۹۰ میلیون دلار در سراسر جهان فروختی. این شانس نیست، این یک دلقک با برنامه‌ی تجاری است. آرتِ دیوید هاوارد تورنتون موتور محرک اینجاست: بدون صدا، بدون مونولوگ پیشینه، فقط یک پوزخند و آمادگی برای انجام کارهای نگفتنی روی پرده، و تو فهمیدی که او تنها جلوه‌ی ویژه‌ای است که اهمیت دارد.

سینوِرس به تو اجازه داد بدون رده‌بندی پیش بروی و تو با این آزادی مثل یک شرط‌بندی رفتار کردی، و خشونت افراطی را به‌عنوان کل شخصیت فیلم در آغوش گرفتی. شِلِخته‌بازی محصول است، گزارش‌های غش کردن و بالا آوردن بازاریابی است، و تو این را می‌دانی. لورن لاوِرا و الیوت فولام معیارهای انسانی را به‌اندازه‌ی کافی خوب حمل می‌کنند تا تماشایت نگه دارند، اما هیچ‌کس برای تحسین قوس شخصیت‌ها بلیت ترایفایر ۳ نخرید.

اما نکته‌ی روشن واقعی این است: تو یکی از آخرین فیلم‌سازانی هستی که با جلوه‌های عملی مثل یک هنر رفتار می‌کند، نه مثل یک مزرعه‌ی رندر. منتقدان درست از وسط دونیم شدند با متااسکور ۶۲، و همین دونیمگی نکته‌ی اصلی است. چیزی ساختی که صنعتگران به آن احترام می‌گذارند و آدم‌های حساس از آن فرار می‌کنند، و این را برای طرفدارانی کردی که شِلِخته‌بازی را ویژگی می‌دانند، نه نقص. این چشم‌اندازی روشن‌تر از چیزی است که بیشتر فیلم‌های ترسناک استودیویی یک دهه است داشته‌اند.