Terrifier 2

بگذار پیش از تیز کردن هر چیزی منصف باشم: یک اسلشر کراودفاند‌شده ساختی که حدود ۱۵ میلیون دلار فروخت و آرتِ دلقکِ دیوید هاوارد تورنتون را به یک نماد ترسناک مدرن بدل کرد. این شانس نیست. این یک فیلم‌ساز است، دیمین لئونه، که دقیقاً می‌داند کدام عصب را می‌خواهد ببُرد، و با تعهد کامل می‌بُرد. متااسکور ۵۹ واقعی است، اما طرفداران فرقه‌ای که تو را به یک پدیده‌ی ژانری بدل کردند هم واقعی‌اند، و آنها از همان اول نقدها را نمی‌خواندند.

کل برند تو شِلِخته‌بازی است، و بابتش عذرخواهی نمی‌کنی. گزارش‌های غش کردن و بالا آوردن تماشاگران در صحنه‌های خونین‌تر نقص نیستند؛ تریلرند. اکران بدون رده‌بندی تنها انتخاب صادقانه بود، چون MPAA تنها چیزی را که برای آن آمدی، اخته می‌کرد. لورن لاوِرا به تو یک ملکه‌ی جیغ ارزش دنبال کردن می‌دهد، و صنعتگری جلوه‌های عملی واقعاً تحسین‌برانگیز است حتی وقتی مرا وادار به رو برگرداندن می‌کند.

جایی که نیشت می‌زنم: این چیز طولانی، افراطی و از نظر ساختاری شُل است، مثل یک خانه‌ی ترسناک که سه اتاق اضافه می‌سازد چون بودجه رسید. هر صحنه‌ی اکشن مدتش را به دست نمی‌آورد، و مرز بین تجاوزگرانه و خودراضی محو می‌شود. اما اختلاف‌برانگیزی نکته‌ی اصلی است. فیلمی برای همه نساختی؛ یکی برای کسانی ساختی که آرتِ دلقک را روی خودشان خالکوبی می‌کنند، و آنها آمدند. این خندقی است که بیشتر استودیوها بابتش آدم می‌کشند.