Talk to Me

ایده‌ای برداشتی که مثل یک چالش تیک‌تاک به نظر می‌رسد، یک دست مومیایی سرامیکی، یک شمع، نود ثانیه، ول نکن، و به‌نوعی یک فیلم واقعاً وحشتناک درباره‌ی اندوه از آن ساختی. این یک شعبده است، و از اینکه چقدر خوب کار کرد عصبانی‌ام. این ایده هم‌زمان استعاره‌ای از اعتیاد و دنبال شهرت بودن است، بچه‌هایی که فیلم گرفتن از تسخیر شدن یکدیگر را برای بازدید می‌گیرند، و تو به تماشاگر اعتماد کردی که وحشت زیرین را حس کند به‌جای توضیح دادنش تا حد مرگ.

سوفی وایلد کل پایه اینجاست، و او حملش می‌کند. مایای او در سوگ مادر و گرسنه‌ی ارتباط است، که دقیقاً همان آسیب‌پذیری احساسی است که نفرین از آن تغذیه می‌کند، پس ترس‌ها به‌عنوان شخصیت می‌نشینند نه صحنه‌های اکشن. جلوه‌های عملی به بهترین شکل کریه‌اند، صورت‌های جویده، چشم‌های نادرست، بدن‌هایی که انگار با مفاصل قرضی حرکت می‌کنند. وحشتت را به دست آوردی به‌جای خریدنش با ترس‌های ناگهانی.

جایی که می‌لرزی نیمه‌ی دوم است. قوانین دست کمی لغزنده می‌شوند، و پیچش پایانی، با اینکه کوبنده است، به پذیرش منطقی تکیه دارد که فیلم با شتاب از کنارش می‌گذرد. چند شخصیت فرعی عمدتاً برای وجود دارند که قربانی شوند. اما اینها اعتراض‌های جزئی در برابر یک فیلم اول‌ هستند که دو صدای جدید ترسناک را بدون مقدمه‌چینی معرفی کرد. نکته‌ی روشن: ثابت کردی یک فیلم چهار و نیم میلیون دلاری می‌تواند بیشتر از یک فیلم صد میلیونی بترساند، و A24 از آن زمان از این بابت سود می‌برد.