Smile

یک موتور ترسناک از یکی از اعصاب‌خردکن‌ترین حالات انسانی ساختی، یک لبخند پهن، نادرست و بدون پلک، و سادگی همان قدرت است. نفرین از شاهد به شاهد منتقل می‌شود، هر کدام کسی را می‌بینند که پوزخند می‌زند بعد می‌میرد، که ایده‌ی انتقالی است که آشکارا به حلقه و It Follows بدهکار است، اما تو آن را با دلهره‌ای چنان تمیز و سرد پوشاندی که آشنایی بودن بیشتر بخشیده می‌شود. ترس‌های ناگهانی بلند، مکرر و، آزاردهنده، مؤثرند.

سوزی بیکن کار سنگین را به‌عنوان روان‌درمانگری انجام می‌دهد که زیر نفرینی که هیچ‌کس باور نمی‌کند از هم می‌پاشد، و او خستگی مبارزه با چیزی را که چهره‌ی آدم‌های مورد اعتمادش را می‌پوشد، می‌فروشد. حقه‌ی لبخند، یک بازی ساده‌ی صورت، از طریق قاب‌بندی و طراحی صدا واقعاً دلهره‌آور می‌شود. کایل گالنر نیمه‌ی دوم را ثبات می‌بخشد. حال‌و‌هوا را هم می‌گیری، عقیم، آبی و تنها، که زیرمتن آسیب‌و‌انزوا را محکم‌تر از آنچه داستان دقیقاً می‌طلبد، می‌نشاند.

خرابکاری: اسطوره‌ی نفرین کم‌عمق و تقلیدی است، و وقتی قوانین را فهمیدی فیلم عمدتاً فقط همان حلقه‌ی ترس را بلندتر تا اوج اجرا می‌کند. استعاره‌ی آسیب صادقانه است اما بیشتر زیرش خط کشیده می‌شود تا کاوش شود. با این حال، نکته‌ی روشن عظیم است، این تقریباً به استریم پرتاب می‌شد، اکران‌های آزمایشی چنان قوی بودند که اکران سینمایی به دست آورد، و حدود ۱۷ میلیون را به حدود ۲۱۷ میلیون دلار جهانی بدل کرد. اثباتی که یک قلاب تمیز و اجرای متعهد، هر بار اصالت را در گیشه شکست می‌دهد.