Pearl

این همان فیلمی است که عمدتاً فقط تحسینت می‌کنم. تای وست Pearl را مخفیانه فیلم گرفت، پشت‌سر‌هم با X، که از همان نوع جسارت چریکی است که نباید کار کند و کاملاً کرد. یک داستان منشأ اسلشر برداشتی و در براقیِ سبک‌تکنیکالر پوشاندی، یک ادای احترام عمداً پیچ‌خورده به ملودرام هالیوود عصر طلایی و جادوگر شهر اُز، و تضاد بین آن سطح آب‌نباتی‌رنگ و پوسیدگی زیرش کل موتور است. متااسکور ۷۶ برای یک پیش‌درآمد ترسناک یعنی منتقدان بی‌سر‌و‌صدا اعتراف می‌کنند چیز نادری انجام دادی.

میا گوث در نگارش این مشارکت کرد و بعد بازی‌ای تحویل داد که او را به‌عنوان یک نماد ترسناک مدرن تثبیت کرد. مونولوگ طولانی‌ای که همه درباره‌اش حرف می‌زنند یک ترفند نیست؛ زنی است که در زمان واقعی، بدون یک برش برای پنهان شدن، می‌بیند که می‌فهمد چیست. این همان نوع بازی‌ای است که ترسناک تقریباً هرگز بابتش اعتبار نمی‌گیرد، و تو کل فیلم را به‌عنوان قابی برای نگه داشتنش ساختی. انتخاب دیوید کورنسوت به‌عنوان نمایشگرِ محکوم‌به‌فنا، به براقی دوره‌ای یک چهره‌ی ستاره‌ی ماتینه برای خراب کردن می‌دهد.

اگر دنبال یک نقص بگردم، این است که Pearl آن‌قدر به بازی مرکزی‌اش قفل است که بقیه‌ی بازیگران گاهی مثل اثاثیه در خانه‌عروسکی او حس می‌شوند. اما این تقریباً طراحی است: این یک پرتره است، نه یک گروه. یک پیش‌درآمد ساختی که وجود خودش را توجیه می‌کند، سه‌گانه‌ی X را عمیق‌تر کرد، و ثابت کرد یک اسلشر می‌تواند یک سرود صادقانه برای هالیوود قدیم هم باشد. این هم کیک خون‌آلودت را داری و هم زیبا تزئینش می‌کنی.