Obsession

هر از گاهی گیشه افسانه ای را بیرون می دهد که استودیوها ننوشته اند، و امسال این یک فیلم ترسناک ماورایی 750 هزار دلاری است که یک باریستا بین شیفت هایش در کافه نوشته. کری بارکر فیلم Obsession را کارگردانی، نویسندگی و تدوین کرد، داستان بیر، فروشنده تنهای یک فروشگاه صفحه که یک شیء ارزان به نام One Wish Willow پیدا می کند و آن را نصف می کند تا آرزو کند همکارش نیکی عاشقش شود. آرزو برآورده می شود، و کل مشکل همین است، چون عشقی که فرا خوانده شود نه به دست آمده باشد، به شکل عاشقانه نمی آید. به شکل تسخیر می آید، با هر معنای زشت این کلمه. مایکل جانستون بیر را به صورت یک فاجعه نرم خو و آرام بازی می کند و ایند ناوارت ارادت اجباری نیکی را به چیزی واقعا ترسناک تبدیل می کند، اجرایی که مدام از پرستش با چشمان آهو به سمت یک شکارچی می چرخد. فیلم در برابر سالن فریاد کشان Midnight Madness در تورنتو به نمایش درآمد، توسط Focus Features با یک رکورد جشنواره ای قاپیده شد، و سپس کاری کرد که هیچ کس پیش بینی نمی کرد: همچنان رشد کرد.

چیزی که Obsession را کارآمد می کند این است که هرگز فراموش نمی کند یک تراژدی با ماسک ترسناک است. بارکر لس آنجلس را مثل یک خانه عروسکی جن زده فیلم برداری کرد، نور گرم خانگی که به سمت تهدید فاسد می شود، و او قدیمی ترین قانون این ژانر را می فهمد: هیولا زمانی بیشترین ترس را دارد که تقریبا با او همدردی کنی. بیر یک شرور نیست. او ترسویی است که از میان اراده آزاد فردی دیگر میان بر زد، و فیلم با ترسی آرام و خفه کننده، نه با ترساندن های ارزان، تاوانش را از او می گیرد. آن 94 درصد در Tomatometer تورم جشنواره ای نیست. صنعت گری واقعی است، تدوین فشرده است و فیلمنامه مدام راه های تازه ای می یابد تا یک آرزوی برآورده شده مثل طنابی که تنگ می شود حس شود. البته درز هایی هست. شخصیت های فرعی عمدتا برای آنکه به خطر بیفتند وجود دارند، بخش میانی از بس قوانین نفرین را توضیح می دهد شل می شود و پایان، سالن را میان تطهیر و بی رحمی تقسیم می کند. اما این ها شکایت های کسی است که می بیند یک فیلم خوب می خواهد بزرگ شود.

و اینجا بخشی است که افسانه را به تمثیل تبدیل می کند. Obsession با بودجه ای کوچک تر از یک تریلر تک نفره ستاره درجه یک، از 238 میلیون دلار در جهان گذشت، پرفروش ترین فیلم تاریخ Focus Features شد، در یک دوشنبه سنگین وزن های فرنچایز را شکست داد، و Focus از رشد هفته به هفته چنان مبهوت شد که انتشار دیجیتال برنامه ریزی شده اوایل ژوئن را لغو کرد و آن را به شانزدهم موکول کرد تا اکران سینمایی را حفظ کند. و بعد مشت به شکم آمد: مدیر هنری، زنی به نام سالی چوی، وایرال شد و توضیح داد که در این پروژه غیر اتحادیه ای روزی 300 دلار می گرفت در حالی که همزمان دکوراتور صحنه، طراح گرافیک، دستیار تولید و سیاهی لشکر هم بود، و برخی عوامل با پول بنزین پرداخت می شدند. پس بله، روی روشن عظیم و واقعی است. کابوس یک باریستا به هیت غافلگیرکننده سال بدل شد و ثابت کرد که تماشاگران هنوز به سمت چیزی اصیل هجوم می آورند. اما درس واقعا مفید، همانی که صنعت از یادگیریش سر باز می زند، این است که کسانی که خانه عروسکی را می سازند باید بتوانند در آن هم زندگی کنند. آرزو برای همه برآورده شد جز برای آن هایی که درخت بید را تراشیدند.