Nope

سومین فیلم بلندت را یک وسترن بشقاب‌پرنده‌ی جاه‌طلبانه کردی، فیلم‌برداری‌شده روی دوربین‌های آیمکس توسط هویته فن هویتما، و نشانه‌اش را مستقیم به اعتیادمان به نمایش گرفتی. این نوع موردعلاقه‌ی ترسناک بدبین است: یک فیلم هیولا که مخفیانه درباره‌ی آدم‌هایی است که هیولا را فیلم می‌گیرند، درباره‌ی بهره‌کشی، و درباره‌ی میل دیوانه‌وار انسان به ثبت آنچه غیرقابل‌تصور است حتی وقتی ما را می‌خورد. فقط نمی‌خواستی ما را بترسانی، می‌خواستی دوربین در دستانمان را محکوم کنی. جسورانه.

و مقیاس نتیجه می‌دهد. حدود صد‌و‌هفتاد‌و‌دو میلیون جهانی می‌گوید تماشاگران برای نمایش آمدند، و نمایش روی پرده‌ی بزرگ واقعاً کوبنده است. کیکی پالمر سیم برق‌داری است که کل فیلم رویش می‌چرخد، سرشار از انرژی جنبشی و کاریزما، در حالی که دنیل کالویا وزنه‌ی متقابل ساکت و مراقب را بازی می‌کند. آسمان به چیزی برای ترسیدن بدل می‌شود، سکوت بلعنده به یک تهدید، و ثابت می‌کنی می‌توانی شکوه و وحشت را در یک قاب صحنه‌پردازی کنی. این موهبت نادری است، و خودنمایی‌اش می‌کنی.

جایی که پس می‌زنم، و جایی که برخی منتقدان هم پس زدند، گستردگی است. این شل‌تر و کمتر فشرده از Get Out است، فیلمی که مثل تله‌ای که می‌بندد می‌دوید. Nope نفس می‌کشد، پرسه می‌زند، تم‌ها درباره‌ی نمایش و بهره‌کشی را بالا تلنبار می‌کند، و گاهی جاه‌طلبی از پیشرانه پیشی می‌گیرد. Get Out یک چاقوی جراحی بود. این یک لنز واید است، و یک لنز واید بیشتر می‌بیند اما کمتر نگه می‌دارد. نکته‌ی روشن: حتی ریسک گسترده‌ات از محکم‌ترین موفقیت بیشتر کارگردان‌ها جالب‌تر است. حق گسترده بودن را به دست آوردی.