It Follows

دیوید رابرت میچل، حدود ۲ میلیون دلار و یک ایده‌ی ظریف برداشتی، یک نفرین منتقل‌شده از طریق جنس، تجسم‌یافته در موجودی که فقط به سمتت راه می‌رود، و یکی از فیلم‌های ترسناک مستقل تعریف‌کننده‌ی دهه‌ی ۲۰۱۰ را ساختی. پس از یک اکران آهسته حدود ۲۳ میلیون فروختی، که با آن بودجه یک معجزه‌ی کوچک است. ایده از همان نوع منطق کابوسِ تمیزی است که بیشتر استودیوها میلیون‌ها می‌دهند تا در آن شکست بخورند: نمی‌توانی برای همیشه از آن فرار کنی، فقط می‌توانی منتقلش کنی.

اینجا فشار می‌آورم. منطق رؤیاگونه‌ای که تو را هیپنوتیزم‌کننده می‌کند، قوانینت را هم لغزنده می‌کند، و اوج در استخر به نقشه‌ای تکیه دارد که بیشتر حال‌و‌هواست تا استراتژی. راه رفتن بی‌امان موجود نبوغ‌آمیز است تا وقتی چند صحنه برای تنش به آن نیاز دارند سریع‌تر یا کندتر حرکت کند، و درزها پیدا می‌شوند. فضای حومه‌ایِ بازگشت‌به‌گذشته‌اما‌بی‌تاریخ زیبا و عمداً گیج‌کننده است، اما برخی بینندگان ابهام را با تمام نکردن فیلمنامه‌ی افکار خودش اشتباه گرفتند. بیشتر به حال‌و‌هوا علاقه داری تا مکانیک، که یک ویژگی است، تا وقتی که کوتاه‌مدت نیست.

نکته‌ی روشن کل دلیلی است که به یک حس فرقه‌ای بدل شدی: فضایی به این مطمئنی نادر است. موسیقی سینتیِ Disasterpeace یک شخصیت است، فیلم‌برداری خیابان‌های معمولی را به چیزی آستانه‌ای و نادرست بدل می‌کند، و مایکا مونرو دلهره را در یک صورت واقعی و ترسیده زمین‌گیر می‌کند. ثابت کردی یک بودجه‌ی کوچک به‌علاوه‌ی یک ایده‌ی تزلزل‌ناپذیر هر بار یک ریل جلوه‌های بادکرده را شکست می‌دهد. بی‌نقص نیستی. فراموش‌نشدنی هستی، که چیز سخت‌تری است.