The Verdict
یک قطعه از فولکلور فضای آستانهای اینترنتی که توی YouTube کمکیفیت زندگی میکنه رو برداشتی و جرئت کردی بهش Chiwetel Ejiofor، Renate Reinsve، و یک بودجه واقعی بدی. جاهطلبی مثل این معمولا با صورت میخوره زمین.
به جاش اونقدر محکم فرود اومدی که پرفروشترین فیلم تاریخ A24 شد، بالای ۲۷۰ میلیون دلار جهانی، که این جمله مزخرفیه برای تایپ کردن درباره راهروهای بیانتهای بژ.
مفهوم تله کل فیلمته، و خودت میدونی، پس دلهره رو از تکرار و خالی بودن میسازی به جای یک موجود که بتونی بهش کات بزنی. انتخاب شجاعانهای، بیشترش جواب داد.
What it nails
- ▲انتخاب بازیگرانی به کیفیت Ejiofor و Reinsve برای لنگر انداختن یک کابوسِ زیرزمینِ مبلفروشی به این چیدمان پوچ وزنی میده که حقش رو نداره.
- ▲به DNAی منبع احترام میذاره: وحشتِ خودِ فضای آستانهای، اشتباه بودن اتاقهای خالی بیانتها، نه یک هیولای لاستیکی.
- ▲ترجمه یک کریپیپاستای وایرال به یک فیلم بلند بدون از دست دادن چیزی که باعث پخش شدنش آنلاین شد، یک اقتباس واقعا سخته و تو تجاریش رو از پس برآوردی.
- ▲Parsons به وضوح تنش رو به عنوان معماری میفهمه، دلهره از هندسه و سکوت میاد، که این یک غریزه کارگردانی واقعی از یک فیلمساز تازهکاره.
What it botches
- ▼یک چیدمان که روی بیانتهایی ساخته شده بالاخره باید به سوالها جواب بده، و «بعد مرموز بینهایت» چیدمانیه که همون لحظهای که شروع به توضیح کنی تنبیهت میکنه.
- ▼کش دادن یک ترسِ کوتاهِ اینترنتی به زمان یک فیلم بلند ریسک کشهایی داره که ترسناکی توشون به پرسه زدن صرف صاف میشه.
- ▼دو شخصیت گیرافتاده، Clark و Mary، وزن روایی عظیمی حمل میکنن، و هر نقطه نازک توی پویاییشون اتاقهای خالی رو به فقط اتاقهای خالی تبدیل میکنه.
- ▼وقتی ترسهات به ناشناخته وابستهان، نیمه دوم همیشه با وسوسه زیادی نشون دادن میجنگه، و این بندبازی بیرحمه.
Who it's for
آدمهایی که ساعتها رو با سری YouTube ـ Kane Pixels از دست دادن، وسواسیهای فضای آستانهای، و هرکسی که دفترهای خالی رو ترسناکتر از هر قاتل ماسکدار میدونه.
Who should skip
بینندههایی که به یک هیولای روشن، قوانین روشن، و یک خروج تمیز نیاز دارن. دلهره محیطی درباره راهروهای بینهایت برات مثل یک محافظ صفحه خونده میشه.
The whole story lives on the hub