The Evil Within

کلیدها را به Shinji Mikami برگرداندی، مردی که Resident Evil را اختراع کرد، و از او خواستی دوباره ترس بقای خالص بسازد، که معادل بازی این است که از سرآشپز اصلی بخواهی فرنچایزی را که بنیان گذاشت درست کند. و در راه‌هایی که بیشتر مهم‌اند، تحویل داد: اتمسفر پرتنش و طراحی ترسناک واقعاً عالی‌اند، نقدهای مساعد به‌جا، حس شکار شدن و کم‌منبع بودن دقیقاً همان وحشت قدیمی که وعده دادی. وقتی The Evil Within ترسناک است، درست ترسناک است.

بعد بقیه بسته مدام روی پاهای خودش سکندری می‌خورد. داستان یک آشفتگی پیچیده است، شخصیت‌ها آنقدر نازک‌اند که می‌توانی از میانشان ببینی، و Sebastian Castellanos بازی را به عنوان مردی می‌گذراند که داستانی را دنبال می‌کند که واضحاً نمی‌تواند بهتر از من بفهمد. بخش فنی کمک نکرد: لتربوکسینگ اجباری که به عنوان سینمایی دفاعش کردی، شکایت‌های بهینه‌سازی PC، و جنک عمومی بازی‌ای که می‌خواست مثل یک فیلم به نظر برسد و یادش رفت یک بازی است. چشم یک کارگردان ترسناک و نقطه کور یک تهیه‌کننده داشتی.

و سختی، آه، سختی. ترس بقا قرار است روی لبه چاقو بین ترس و استیصال زندگی کند، و تو مدام روی طرف اشتباه آن می‌لغزیدی. قله‌ها به اندازه کافی وحشت را به خشم تبدیل کردند که منتقدها صدایش کنند، و حق داشتند. با این حال، دودسته‌کننده با بد یکی نیست. یک فرنچایز راه‌اندازی کردی که در ۲۰۱۷ یک دنباله بهتر نقدشده به دست آورد، یعنی بنیاد محکم بود حتی وقتی خانه کج بود. چیزی ساختی که ارزش درست کردن داشت، و کسی درستش کرد.