The Callisto Protocol

روی کاغذ همه چیز داشتی. Glen Schofield، هم‌خالق Dead Space، که یک جانشین معنوی با مبارزه نزدیک بی‌رحم روی یک مستعمره زندان قمر مشتری کارگردانی می‌کند. ارائه واقعاً خیره‌کننده است، خونریزی با عشق چندش‌آور است، و بازه آغازینت با اعتماد به نفس واقعی گلوها را می‌گیرد. بعد بازی ادامه می‌یابد، و مبارزه ایرادگیر که یک ساعت تازه حس می‌شد شروع به کشتی گرفتن با یک دستگاه فروشنده خودکار می‌کند. یک متااسکور ۷۶ صدای بازی‌ای است که پیشنهاد را ترکاند و پیگیری را انداخت.

مبارزه نزدیک قرار بود هویتت باشد، و در عوض ستاره‌ات شد. جاخالی دادن با کج کردن یک استیک به سمت تهدید زیبا به نظر می‌رسد تا سه دشمن می‌رسند و سیستمی که تو را تعریف کرد شروع به کار علیه تو می‌کند. منتقدها بصری‌ها و اتمسفر را ستودند، بعد تماشا کردند که آغاز قوی نفسش را از دست می‌دهد چون مکانیک‌ها نازک می‌شوند. و عرضه PC به نفعت نبود و استقبال اولیه را در گیر و افت عملکرد غرق کرد دقیقاً وقتی اولین برداشت‌ها مهم‌ترین بودند. لحظه‌ای که از در هواگذر رد شدی به زمین کشیده شدی.

نکته روشن واقعی اینجاست، و باید نگهش داری. گزارش شد ۶ تا ۷ میلیون نسخه جابه‌جا کردی، که به هر معیار صادقانه یک مخاطب واقعی است، حتی اگر Krafton علناً آن را یک ناامیدی قاب کرد، که کار سردی است در حق بازی‌ای که مردم واقعاً خریدند. Schofield بعداً اعتراف کرد که از زود منتشر کردنش پشیمان است، و آن اعتراف تقریباً یک نقشه راه است: استخوان‌ها اینجا خیره‌کننده‌اند، دنیا اتمسفریک است، و یک نسخه کمتر عجول از تو یک بازی ترسناک واقعاً خوب است. تو یک شکست نبودی. یک بازی عالی بودی که قبل از تمام شدن لباس پوشیدنش از هواگذر بیرون انداخته شد.