SOMA

یک بازی ترس بقا ساختی و بعد در سکوت اعتراف کردی که بخش ترس بقا ضعیف‌ترین چیزش بود. SOMA به یک دلیل غیرقابل انکار یک کالت کلاسیک است: نوشتار. وحشت وجودی آگاهی، هویت، و اینکه بودن تو یعنی چه وقتی می‌توان کپی‌ات کرد، آن هیولای واقعی اینجاست، و از همان جنس ترسی است که از بازی بیرونت می‌آید و فردا صبح تا حمام دنبالت می‌آید. نامزدی‌های Golden Joystick برای داستان‌گویی و بازی اورجینال خیریه نبودند. لیاقتش را داشتی.

از نظر مکانیکی به خط خونی Amnesia وفادار ماندی: بدون مبارزه، فقط دویدن، مخفی شدن و دعا کردن، یک موجود در تاریکی و یک چراغ‌قوه و نبض تند خودت. روی کاغذ این تنش خالص است. در عمل هیولاهایت دودسته‌کننده‌ترین چیزی شدند که عرضه کردی. خیلی از بازیکن‌ها آن‌ها را خیلی استرس‌زا یافتند، نه به شکل خوب، به شکلی که تو را از سخنرانی فلسفی زیبا نوشته‌شده خودت بیرون می‌کشد تا برای نهمین بار در یک کمد دست و پا بزنی. وقتی ترس‌ها شروع به قطع کردن داستان می‌کنند به جای خدمت به آن، چیزی ناهماهنگ است.

و می‌دانستی، چون در ۲۰۱۷ کاری کردی که اکثر استودیوها برای انجامش خیلی مغرورند: یک حالت امن رسمی بدون هیولا اضافه کردی تا بازیکن‌ها فقط روایت را جذب کنند. این شکست نیست، یک سازنده‌ای است که گوش می‌دهد. ثابت کردی داستانت آنقدر قوی است که با وحشت صاف‌شده سرپا بایستد، که بالاترین تعریفی است که یک بازی ترسناک می‌تواند اتفاقی به خودش بکند. اکثر بازی‌ها ترسناک و فراموش‌شدنی‌اند. تو فراموش‌شدنی-ترسناک و فراموش‌نشدنی-باهوش بودی.