Silent Hill f

Silent Hill f اولین نسخه در فرنچایز است که در ژاپن جریان دارد، و محیط روستایی دهه 1960 الهام‌بخش است. هر فریم این بازی از وحشت اتمسفریک می‌چکد. روستاهای مه‌آلود، بدن‌هراسی که فولکلور ژاپنی را با گروتسک سطح کراننبرگ ترکیب می‌کند، طراحی صدا که سکوت را به نوعی وحشت مستقل تبدیل می‌کند. NeoBards Entertainment وظیفه را فهمید وقتی نوبت به این رسید که شما را عمیقا و وجودی ناراحت کند. این وحشت روانشناختی واقعی است، نه کارخانه جامپ‌سکر، و داستان از میان مضامین سوگ، حافظه و شرم فرهنگی با ظرافتی می‌گذرد که مجموعه از زمان Silent Hill 2 ندیده بود.

مشکل، و مشکل بزرگی است، مبارزه است. منتقدان شدیدا دوشقه شده‌اند: IGN نمره 7 داد و مبارزه را به طور خاص 'آزاردهنده و اصلا سرگرم‌کننده یا ترسناک نیست' نامید، در حالی که دیگران تجربه کلی را به اندازه کافی ستودند تا نادیده بگیرند. رویارویی‌های دشمن حس می‌کنند متعلق به بازی دیگری هستند. دست‌وپاچلفتی، ناامیدکننده و مومنتوم‌کش به شکلی که فضاسازی دقیقا ساخته‌شده را می‌شکند. وقتی Silent Hill f یک تجربه ترسناک است، درجه یک است. وقتی ازتان می‌خواهد بجنگید، یک زحمت است.

ارائه بصری خیره‌کننده است، با NeoBards که جهت هنری را به جاهایی می‌برد که مجموعه هرگز نرفته بود. محیط ژاپنی فولکلور و وحشت فرهنگی را باز می‌کند که پس از دهه‌ها دنیاهای مه‌آلود با رنگ آمریکایی واقعا تازه حس می‌شوند. اما ضرباهنگ وقتی رویارویی‌های مبارزه آنچه باید وحشت مداوم باشد را قطع می‌کنند لنگ می‌زند، و بعضی طراحی‌های پازل مرز بین مرموز و غیرقابل فهم را رد می‌کنند به شکلی که بیشتر ناامیدکننده است تا اسرارآمیز. با امتیاز 86 در Metacritic با Silent Hill 3 برابر است که حس درستی دارد. یک تجربه وحشت عالی با سیستم مبارزه‌ای که فعالانه علیهش کار می‌کند.