Resident Evil Requiem

کپکام روی یک رشته داغ وحشت است که اکثر استودیوها حسودی می‌کنند، و Resident Evil Requiem سنت وادار کردن بزرگسالان به چک کردن پشت پرده حمامشان را ادامه می‌دهد. بازی DNA خود را بین دو شخصیت قابل بازی تقسیم می‌کند: Grace Ashcroft، تحلیلگر FBI و دختر Alyssa Ashcroft از Outbreak، که در survival horror اول‌شخص با منابع محدود و سیستم ذخیره ماشین تحریر می‌خزد، و Leon S. Kennedy که بهترین کارش را می‌کند: کشتار اکشن سوم‌شخص با سلاح‌های گرم، لگدهای چرخشی و یک مشکل نگرشی. سیستم دو دیدگاه گیمیک نیست. کل تز بازی است و جواب می‌دهد.

بخش‌های Grace واقعا ترسناک‌اند. هتل Wrenwood و مرکز مراقبت Rhodes Hill شاهکارهای وحشت اتمسفریک هستند. هر صدای قیژ، هر سوسو، هر رویارویی با 'The Girl' (هیولایی که فقط با نور می‌شود بهش آسیب زد) باعث شد دستم به سمت دکمه مکث برود. در همین حال، فصل‌های لئون انرژی خالص Resident Evil 4 روی یازده پیچانده هستند، با مبارزات باسی که هم مهارت و هم برنامه‌ریزی منابع طلب می‌کنند. اینکه می‌توانید بین اول‌شخص و سوم‌شخص برای هر دو شخصیت جابجا شوید سطحی از صیقل نشان می‌دهد که اکثر استودیوها حتی خوابش را هم نمی‌بینند. پنج میلیون نسخه در پنج روز دروغ نمی‌گوید. این کپکام در اوج توانشان است.

جایی که Requiem می‌لغزد ضرباهنگ پرده آخر است. بعد از ساختن استادانه تنش در دو خط داستانی درهم‌تنیده در و اطراف خرابه‌های Raccoon City، نتیجه‌گیری برای بستن رشته‌های مربوط به Victor Gideon و سندیکای Connections عجله می‌کند به شکلی که بازده احساسی‌ای که در پی‌اش هست را کاملا حق نمی‌دهد. پورت Switch 2 هم محسوسا خام‌تر از برادران کنسولی‌اش است. قابل بازی، حتما، اما قربانی‌ها را متوجه می‌شوید. و گرچه ری‌تریسینگ موتور RE فوق‌العاده است، بعضی افت عملکرد در مناطق پیچیده‌تر یادآوری می‌کند حتی کپکام هم نمی‌تواند کمال را کاملا بهینه‌سازی کند.