Resident Evil 7: Biohazard

شجاعانه‌ترین کاری را کردی که یک فرنچایز میلیارد دلاری می‌تواند: اعتراف کردی که نخ داستان را گم کرده‌ای. بعد از اینکه RE5 و RE6 ترس بقا را به یک فیلم اکشن مشارکتی با گاه و بیگاه یک زامبی تبدیل کردند، دوربین را از روی شانه Chris Redfield کندی، روی یک نمای اول شخص چسباندی، و من را به ملک پوسیده Louisiana خانواده Baker هل دادی. نتیجه واقعاً ترسناک است، کلمه‌ای که منتقدها مدام به آن می‌رسیدند، و ترسناک‌ترین حالتی که این مجموعه بیش از یک دهه کسی را کرده بود.

تغییر اول شخص یک حقه نبود، یک تز بود. محدود به یک خانه مخروبه با خانواده‌ای که نمی‌میرند، تنگنا، کمبود منابع، و وحشت سرد شنیدن قدم‌هایی که نمی‌بینی را بازسازی کردی. اینجا هم RE Engine متولد شد، بنیادی که هر Resident Evil و ریمیک بعدی رویش ایستاد. فقط یک بازی خوب نساختی. بتن دهه بعدی فرنچایز را ریختی.

بی‌نقص نیست، و ترک‌ها دیر نشان می‌دهند. منتقدها یک پرده پایانی ضعیف‌تر را علامت زدند، جایی که تنش دقیقی که در آشپزخانه دم کرده بودی جای خود را به یک پایان متعارف‌تر و کمتر وحشتناک می‌دهد. اما اعداد دم بلند بحث را حل می‌کنند: بیش از ۱۳.۷ میلیون نسخه و فروش بیش از یک میلیون هر سال برای هشت سال متوالی. این یک هیت نیست، یک تسخیر است که از بلند شدن امتناع می‌کند. یک بار مردم را ترساندی و آن‌ها مدام برگشتند تا دوباره حسش کنند.