Resident Evil 4

بگذار واضح باشم، چون این‌ها را راحت تحویل نمی‌دهم: یک متااسکور ۹۳ و نشان Must Play روی PS5 و Xbox به دست آوردی، و این را با ریمیک بازی‌ای کردی که در ۲۰۰۵ از قبل یک نقطه عطف ژانر بود. اکثر استودیوها یک شمع روشن می‌کردند، خنده تاجر را نگه می‌داشتند و یک کت رنگ تازه عرضه می‌کردند. تو کل دهکده را بازسازی کردی، مبارزه را روی لبه چاقو پالایش کردی، و بعد به Leon یک پری دادی که هراس را به شعر تبدیل می‌کند. این جرئت می‌خواهد.

بی‌رحمی دستاوردت این است که غیرممکن را روتین جلوه دادی. در همان اتاق ریمیک RE2 نشستی، خط‌الراس کل برنامه Capcom، و یک ذره هم نلرزیدی. تیراندازی پالایش‌شده، یک Ashley باهوش‌تر که دیگر یک شبیه‌ساز بچه‌داری نیست، یک داستان گسترش‌یافته که به منبع احترام می‌گذارد به جای کاسپلی کردنش. ۳ میلیون در دو روز فروختی، ۴ میلیون در دو هفته، و در حدود هجده ماه از ۸ میلیون عبور کردی. اعدادی مثل این معمولاً برای بازی‌هایی است که مردم می‌بخشند، نه بازی‌هایی که مردم می‌پرستند.

نکته روشن واقعی اینجاست، و کل بازی است: ثابت کردی که احترام و جاه‌طلبی دشمن نیستند. هر سیستمی که نیاز به تیز کردن داشت تیز شد، و هر خاطره‌ای که ارزش نگه داشتن داشت دست‌نخورده ماند. چند صحنه حذف یا تغییریافته تنها چیزی است که سرسخت‌ها می‌توانند تکانش بدهند، و راستش مثل آدم‌هایی به نظر می‌رسند که شکایت می‌کنند کلیسای جامع بازسازی‌شده چند ناودان کمتر دارد. کار را کردی. تمیز کردیش. حالا دست از مسخره‌بازی بردار که بقیه صنعت را تنبل جلوه می‌دهی.