Resident Evil 3

RE Engine را برداشتی، به سمت ۱۹۹۹ نشانه گرفتی، و Raccoon City را زیبا سوزاندی. گرافیک، صدا، ریتم: همه تیز، همه مطمئن. سکانس‌های تعقیب Nemesis طراحی‌مجدد بهترین در مجموعه‌اند، یک کابوس غول‌پیکر که یک دو در یک کوچه پشتی را به حمله قلبی‌ای تبدیل می‌کند که واقعاً می‌خواهی دوباره تجربه‌اش کنی. برای آن چند ساعتی که می‌گذاری اجرا شود، این یکی از هیجان‌انگیزترین ترس بقاهایی است که تا به حال عرضه کردی.

و اینجا پوزخند است: گذاشتی چند ساعت اجرا شود. رایج‌ترین شکایت، و منصفانه هم هست، این است که از اصل محتوا حذف کردی. برج ساعت رفته، برخوردهای Nemesis تراش خورده، و کمپین قبل از اینکه مورمورش را به دست آورد تمام می‌شود. به من یک ماراتن در یک شهر در حال مرگ فروختی و یک دوی صد متر بسیار زیبا دستم دادی. می‌خواستم بیشتر ترسیده بمانم، و تو مدام در خروجی باز می‌کردی.

بعد Resident Evil: Resistance است، حالت چندنفره نامتقارن که برای پر کردن جعبه بسته کردی. همه را دودسته کرد، که راه مودبانه گفتن این است که نصف اتاق شانه بالا انداختند. اما نکته روشن روشن می‌ماند: این هنوز یک سواری زیبا، پویا و وحشتناک است، و کم‌ضروری‌ترین ریمیک RE Engine هنوز بهتر از بهترین کار اکثر استودیوهاست. یک بازی بد نساختی. یک بازی عالی ساختی که کمی زیادی به وقتم احترام می‌گذارد.