Outlast 2

آسایشگاه را رها کردی و من را در آریزونای روستایی با یک فرقه مذهبی، یک دوربین فیلمبرداری و مطلقاً هیچ راهی برای جنگیدن انداختی، و به جسارت احترام می‌گذارم. Outlast 2 حقیقت اصلی فرنچایز خودش را می‌فهمد: یک قهرمان بی‌قدرت ترسناک‌تر از هر زرادخانه‌ای است. اتمسفر واقعاً خفقان‌آور است، تصویرسازی از همان جنسی است که پشت چشم‌هایت گیر می‌کند، و لنز دید در شب هر اتاق تاریک را به یک نفس حبس‌شده تبدیل می‌کند. به نقش متعهد شدی، و نقش جواب می‌دهد.

مشکل، و خودت می‌دانی مشکل است، ریتم است. روی سکانس‌های تعقیب تکیه می‌کنی انگار باربر هستند، و بعد از پنجمین دو از میان یک انبار به یک مخفیگاه به‌راحتی قرارگرفته، وحشت به یک کار طاقت‌فرسا ترش می‌شود. طراحی مرحله‌ات عادت دارد من را به حلقه‌های مرگ آزمون و خطا قیف کند که بقا کمتر مثل حیله و بیشتر مثل حفظ کردن تنها مسیری که طراح باز گذاشته حس می‌شود. تنش یک منبع است. تو آن را مثل اینکه مجانی بود خرج کردی.

بعد پاورقی بازاریابی است که هیچ‌کس نگذاشت فراموشش کنی: استرالیا از طبقه‌بندی امتناع کرد، که عملاً ممنوعت کرد، به خاطر خشونت جنسی ضمنی. ممنوعیت را برگرداندی، یک R18+ بدون اصلاح به دست آوردی، و بعد مجبور شدی توضیح بدهی که محتوای توهین‌آمیز از یک فایل ویدئویی آلفا بود که اشتباهی ارسالش کردی. این تنها Red Barrels-ترین جمله‌ای است که تا به حال نوشته شده. یک بازی به اندازه کافی آزاردهنده ساختی که ممنوع شود و بعد اعتراف کردی بدترین بخشش حتی در نسخه نهایی نبود.