Dead Space

تنها کاری را کردی که هیچ‌کس از یک ریمیک نمی‌خواهد، وجود خودش را توجیه کردی. اصل ۲۰۰۸ از قبل یک نقطه عطف ترس بقا بود، و EA هر انگیزه‌ای داشت که ۴K رویش بزند و آن را یک ریمستر بنامد. در عوض USG Ishimura را در Frostbite به عنوان یک کشتی یکپارچه و بدون برش بازسازی کردی، یک Intensity Director انداختی تا وحشت غیرقابل پیش‌بینی بماند، و به Isaac Clarke یک صدا دادی. آن تصمیم آخر می‌توانست خرابش کند. عمیق‌ترش کرد. یک متااسکور ۹۰ روی PS5 می‌گوید تکلیف را بهتر از کسانی که به تو سپردند فهمیدی.

Ishimura ستاره واقعی است، و خودت می‌دانستی. ساختنش به عنوان یک فضای پیوسته بدون پرده‌های لودینگ یعنی هیچ نفسی نیست، هیچ اتاق امن خارج از صفحه که بازی در سکوت اعتراف کند فقط یک بازی است. چراغ‌ها سوسو می‌زنند، مخابره خش‌خش می‌کند، و Intensity Director مطمئن می‌شود که وقتی فکر می‌کنی ریتم را یاد گرفته‌ای، نگرفته‌ای. این ریمیک ترسناک نادری است که از چیزی که ریمیک می‌کند ترسناک‌تر است، و عمداً ترسناک‌تر است، از طریق طراحی، نه نوستالژی.

نکته روشن اینجاست، و یک نکته تلخ و شیرین است. به طور گسترده به عنوان معیار اینکه چطور یک ریمیک ترسناک را درست انجام دهیم نقل می‌شوی، یک فرنچایز خفته را احیا کردی، و ثابت کردی Isaac هنوز وحشت در خودش دارد. بی‌رحمی کاملاً بیرونی است: EA بعدش برنامه‌های بیشتر Dead Space را تعطیل کرد، یعنی شاید بهترین استدلال برای دنباله‌ای باشی که هرگز چراغ سبز نمی‌گیرد. همه چیز را درست کردی. Ishimura بقا یافت. اتاق هیئت‌مدیره نه.