Cry Baby

Mae Vince Staples wedi treulio degawd yn bod y dyn callaf mewn unrhyw ystafell y gosododd rap ef ynddi, felly wrth gwrs mai ei lap anrhydedd ar ôl gadael Def Jam yw rhoi'r curiadau yn ôl a chodi ffrae gyda drymiwr go iawn. Mae Cry Baby yn cyfnewid minimaliaeth rewllyd Dark Times a ffync gwyliadwriaeth FM! am gitâr, bas a drymiau, deg trac o rap roc a chynddaredd post-punk a ryddhawyd ar ei label ei hun, Section Eight Arthouse, drwy Loma Vista. A dyma'r rhan sinigaidd: mae'n gweithio gan mwyaf, sydd bron yn flin. Mae 'Go! Go! Gorilla' a 'The Running Man' yn chwyrnu fel dyn sydd o'r diwedd wedi darllen print mân ei hen gontractau, mae 'Only In America' yn traddodi araith cyflwr y genedl heb yr hunanfodlonrwydd TED Talk sy'n boddi rapwyr llai, ac mae 'Blackberry Marmalade' yn agor y record fel hunllef bryderus post-punk. Y broblem yw bod Vince yn rapio dros roc fel y mae traethodwr disglair yn darllen yn uchel, yn fanwl, yn ddifynegiant, weithiau'n cael ei lyncu'n gyfan gan y sŵn a archebodd ei hun. Mae ambell gân yn camgymryd ystumiant am ddatblygiad, ac mae'r ail hanner yn suddo lle mae'r hanner cyntaf yn sbrintio. Eto i gyd, ar ôl i Big Fish Theory brofi ei fod yn newid cyfeiriad yn well nag y mae'r rhan fwyaf o artistiaid yn datblygu, Cry Baby yw'r ailddyfeisiad canol gyrfa prin hwnnw sy'n swnio fel argyhoeddiad yn hytrach na bwrdd naws.